Labingdalawang Minutong Kalungkutan

Unpublished post na naisulat ko noong Feb. 9, 2012. Hindi na ako malungkot pero natuwa lang ako't parang pinag-isipan ko pa kung paano ito isusulat.

12 minutes. Sabi nila, ang kalungkutan daw ay tumatagal ng labing-dalawang minuto at beyond that, nasa tao na ang desisyon kung pipiliin niyang patuloy na magpadala sa bigat ng damdamin o piliin na ito na lang ay limutin.

Hindi ako malungkutin, o baka marahil, mas pinipili ko na lang wag isipin ang kung ano mang bumabagabag sa aking damdamin. Pero madalas, tinatakbuhan ko na lang at pilit tinatakasan sabay banat na 'okay ako, walang problema. Ayos!' 

Hindi ko rin hilig ang magpahayag ng kalungkutan. Kung isusulat ko man, hindi ito sa paraang kagets-gets. Parang suman na pilit kong ibinabalot sa mabangong dahon ng saging. 

Malungkot ako. At dahil naisulat ko, malinaw sa akin na kasabay nito ang immortalization ng aking feelings. May threshold din pala ang pagtakas sa pakiramdam na ito. Kung sa action potential, habang patuloy na tumataas ang frequency at recruitment ng stimulation, mas lalong nag-mamanifest.